Strona i badanie danych: 101Leafy.
Izyda
イシス
| Strona demona | Izyda |
|---|
Zadania
W zadaniach
Dziedzictwo Ra
- Ach, (bohater). Dziękuję, że pomogłeś mi z Horusem.
- Ale nie powinno cię tu być. Bogowie Nilu postanowili się nie angażować.
- Egipski oddział Betel nie będzie dążył do objęcia tronu. Nie masz się czego obawiać.
- Ach, (bohater). Dziękuję, że pomogłeś mi z Horusem.
- Ale mimo to zabiłeś Chonsu... niczego nie wiedząc...
- Nie trzeba mówić nic więcej. Modlę się tylko, byś nie żałował ścieżki, którą wybrałeś.
- (bohater)... Może zechcesz pomóc...
- Tak, myślę, że mogę ci wszystko powiedzieć.
- Proszę, powstrzymaj Chonsu...
- Pamiętasz, jak odebrał ci Herb Uskrzydlonego Słońca?
- Zabrał też Głowę Horusa, która powinna być przechowywana w bezpiecznym miejscu.
- Z pewnością już to wiesz. Chonsu zamierza zyskać moc boga słońca i stać się Ra.
- Ale jego celem nie jest tron. Nie robi też tego dla siebie.
- Chce uratować życie człowieka. Dziewczyny o imieniu Miyazu Atsuta.
- Kiedy Chonsu odnalazł nosicielkę swojej duszy, odkrył, że młoda dziewczyna jest dotknięta nieuleczalną chorobą.
- Zastanawia mnie, dlaczego nie poczekał po prostu na reinkarnację swojej duszy. Zamiast tego przedłużył życie Miyazu, dając jej trochę własnego magatsuhi.
- Ale nawet ono się wyczerpało. Jeśli dziewczyna nie otrzyma więcej magatsuhi, pozostaje jej tylko czekać na śmierć.
- Chonsu szukał sposobu na oszczędzenie jej tak okrutnego losu.
- Odpowiedzią było danie jej wiecznego życia poprzez przemianę w boga.
- Ale Chonsu był tak skupiony na ratowaniu jej, że nie wziął pod uwagę, czy faktycznie by to ją uszczęśliwiło.
- Jak już pewnie odgadłeś, dziewczyna jest duszą Chonsu. Jego drugą połową.
- W jej ciele jest już tyle magatsuhi, że ciężko nazwać ją człowiekiem.
- Jeśli się połączą i zostaną Nahobino, Chonsu wchłonie dziewczynę. Osoba znana jako Miyazu przepadnie.
- Tym, którzy kochają Miyazu, nie będzie łatwo tego zaakceptować.
- Dlatego Chonsu zrezygnował z zostania Nahobino i wycofał się z walki o tron.
- Tylko ja znam prawdę. Nie wiedzą o tym nawet inni bogowie.
- Z początku pomagałam Chonsu mimo jego niezrozumiałej obsesji na punkcie istoty ludzkiej.
- Ale gdy zobaczyłam szczerość dziewczyny u jego boku, zaczęłam rozumieć, co w niej widzi.
- Dlatego nie chcę, by była nieszczęśliwa.
- Teraz znasz już całą prawdę. Jeśli uważasz, że Chonsu należy powstrzymać, pomóż mi.
- Dziękuję. W takim razie powinniśmy czym prędzej udać się do Wioski Duszków. Będę ci towarzyszyć.
- Rozumiem. Pewnie myślisz to samo co inni. Że nie powinnam się wtrącać.
- Wybacz. Proszę, zapomnij o tym.
- Co się stało? Czyżbyś chciał mi teraz pomóc?
- Powinniśmy czym prędzej udać się do Wioski Duszków. Tam jest ta dziewczyna. Mogę wyruszyć w każdej chwili.
- Chcę opowiedzieć ci starą historię. Jeśli masz trochę czasu, może zechcesz jej wysłuchać?
- Dawno temu pewien książę spotkał dziewczynę cierpiącą z powodu straszliwej choroby.
- Dziewczyna rozpaczliwie walczyła z okrutnym losem, który zesłali na nią bogowie.
- Książę był poruszony jej odwagą. Nikt nie wie, co wtedy myślał, ale chwycił za ostrze, rozciął nim swoje ramię i kazał dziewczynie wypić krew.
- Okazuje się, że książę miał cudowną zdolność. Za pomocą swojej krwi mógł ulżyć ludziom w cierpieniu.
- Książę co noc karmił dziewczynę swoją krwią. Powoli wracała do zdrowia.
- Szybko jednak doszło do tragedii. Książę został wciągnięty w wojnę. Dopóki miał swoją krew, był niepokonany.
- Napełnił więc beczki swoją krwią i kazał regularnie podawać ją dziewczynie.
- Wyruszył na wojnę, ale ostatecznie wszystko to było na nic. Nie przeżył.
- Bez krwi księcia jego żołnierze padali jeden po drugim.
- Królestwo upadło, ale pozostawiona krew uleczyła dziewczynę.
- Do dziś cieszy się ona zdrowiem i jest kompletnie nieświadoma ofiary księcia... Koniec.
- I co? Interesująca historia?
- Dziękuję. Drugą połowę zmyśliłam, ale to i tak dobra historia, prawda?
- Ach tak? No cóż, drugą połowę zmyśliłam. Może to nie był najlepszy pomysł.
- Wolałbyś, żeby krew w beczkach się skończyła, a dziewczyna dołączyła do księcia w niebie?
- Ach tak? No cóż, drugą połowę zmyśliłam. Może to nie był najlepszy pomysł.
- Niewykluczone, że to dlatego, iż wcisnęłam w nią tragedię. Lubię jednak taki rozwój fabuły.
- Dziękuję, że mnie wysłuchałeś. Proszę, to dla ciebie.
- Miyazu odziedziczyła moc Ra i została faraonem.
- Jest jak Kleopatra VII, która też kiedyś była człowiekiem.
- I, zupełnie jak Kleopatrze, pisany był jej inny los... Co za ironia.
- (bohater)... Walczyłeś z Chonsu, prawda? Cóż, nie martwiłabym się – o to mu chodziło. Na szczęście teraz możemy naprawdę go powstrzymać.
- Faraon, jak wszyscy dawni królowie, staje się bogiem, łącząc się z bogiem słońca. A katalizatorem dla tego wydarzenia jest... śmierć poprzedniego króla.
- Nie możesz pozwolić Chonsu umrzeć! Nawet jeśli dziewczyna zostanie boginią, czeka ją żywot demona... Chcesz tego?!
- Tak, przepraszam, że się wtrąciłam. Chonsu, wspomnij jednak: co na początku przyciągnęło cię do Miyazu?
- Czy nie było to jej szczere dążenie, aby jak najlepiej wykorzystać swoje krótkie życie, choć miała tak mało czasu? Z pewnością o tym nie zapomniałeś!
- W takim razie najlepiej wszystkich opatrzmy! Zabiorę Khonsu do Aaru. To nie potrwa długo, Miyazu.
- Cóż, na mnie chyba pora. To wszystko twoja zasługa. Jestem ci naprawdę wdzięczna, (bohater).
Głowa sokoła
- Zastanawiam się, czy mogłabym poprosić cię o podjęcie się niebezpiecznego zadania.
- Mój syn, Horus wpadł w szał w miejscu zwanym Sotokanda.
- Czy mógłbyś zabić mojego syna, a następnie przynieść mi jego głowę?...
- Tak. Nie jest już Horusem, którego znam.
- Jeśli tylko będę miała tę jego część, pewnego dnia będę mogła go wskrzesić.
- W obecnym stanie Horus utracił moc słońca. Teraz jest tylko potworem, który wpadł w morderczy szał.
- Niebawem straci resztę swojej boskości i stanie się zwykłą bestią.
- Chcę ofiarować głowę Horusa bogom Nilu. Następnie poczekam, aż powstanie nowy bóg słońca.
- Podejmiesz się tego?
- Dziękuję.
- Co? Już pokonałeś Horusa?
- Rozumiem. A zatem szczątki Horusa mogą wciąż tam być.
- Wybacz, że cię o to proszę, ale błagam, przynieś mi jego głowę.
- Liczę, że się tym zajmiesz. Będę tu dalej czuwać.
- Och, rozumiem.
- Przepraszam za tak nagłą i dziwną prośbę. Niewielu jest w stanie pokonać Horusa.
- Dziękuję, że chociaż mnie wysłuchałeś. Wróć tu, jeśli zmienisz zdanie.
- Czyżbyś chciał mi teraz pomóc?
- Ach, więc wciąż odmawiasz.
- To chyba naturalne, że tak szpetne zadanie budzi twoje wątpliwości. Cóż, i tak ci dziękuję. Nie przejmuj się mną.
- Proszę, przynieś mi głowę Horusa. Dziękuję.
- Och, to ty. Poczyniłeś jakieś postępy?
- Dziękuję!
- Dzięki temu pozostaniemy w łaskach słońca. Bez ciebie nie dałabym rady.
- Wrócę teraz do reszty moich krewniaków. Jeszcze raz dziękuję. Bywaj.
- Co się stało? Mam jeszcze trochę poczekać?