Mężczyzna w garniturze

スーツの男

Gdzie	Stacja Shinagawa / Tokio

Kwestie

Większość ludzi skupia się na tej całej krwi. I zwłokach, a przynajmniej na tym, co z nich zostało.
Wydawało mi się, że widzę kogoś podejrzanego, kto uciekał, ale nie mam pewności. Czy tylko ja to zauważyłem...?
Och, jeden z tych licealistów pobiegł w tę samą stronę. Jakiś dzieciak w okularach...
Licealista w okularach? Poszedł już dawno temu. Wyszedł ze stacji, może próbował gonić coś, co zobaczył.

Czy to jakaś plenerowa wystawa? Widziałem na peronie szczegółową rzeźbę człowieka. Wyglądała jak zrobiona z soli.
Czasami artyści tworzą z piasku, śniegu albo lodu, prawda? Może sól to coś nowego.
Tak czy owak, dziewczyna wyglądała jak żywa. Była przeurocza. Jej autor miał talent.
Rzeźba zniknęła z peronu. Szkoda... Wyglądała ślicznie. Bardzo chciałbym zobaczyć ją jeszcze jeden raz.

Wiedziałem, że ten tunel jest niebezpieczny. Sufit nagle się zawalił... Chyba przygniotło jakiegoś ucznia.

Natychmiast wezwałem ratowników. Dobrze, że nie stało mu się nic poważnego.
Ten uczeń powiedział, że w tunelu są jeszcze dwie lub trzy inne osoby, ale nie udało się nikogo znaleźć. Mam nadzieję, że nic im nie jest.

Jakiś czas temu zaatakowało mnie dziwne... stworzenie, które wyszło z tunelu.
Ale wtedy pojawił się ten licealista w okularach, którego czasami widuję. Uratował mnie.
Byłem zbyt przerażony, by zrobić coś poza ucieczką. On też miał swojego potwora. Żałuję, że mu nie podziękowałem...

Och, widziałem jakiegoś licealistę w okularach, który wszedł do tego tunelu z niskim sufitem.
Zastanawiam się... Czy naprawdę coś czai się w tym przerażającym tunelu?
Yuzuru chyba nie poszedł w tę stronę...

Przechodziłem obok tej dziewczyny z krótkimi włosami, ale nie rozpoznałem jej mundurka...
*wzdycha* Co mam robić? Moja żona musiała złapać to, co się teraz szaleje po mieście, i leży w łóżku w domu...
Nawet jeśli zamówię sobie jedzenie, to i tak czeka mnie sprzątanie, pranie, zakupy... Mam teraz tyle roboty.
Cóż, narzekanie nie pomoże. W takich chwilach musimy się wspierać.
Chciałem podziękować temu uczniowi w okularach, który mnie wcześniej uratował, ale nie miałem okazji.
Wiedząc, że są tacy mili i odważni młodzi ludzie jak on, jestem spokojniejszy o przyszłość tego kraju.